مذاکره کماکان مبارزه است

مذاكره كماكان مبارزه است

دكتر محمد حسن صنعتي

در عرف بين الملل ، مَثَل سائري است كه جنگ را ادامه ي سياست و سياست را ادامه ي جنگ مي داند . اين يعني گاهي نوبت جنگ است و گاهي نوبت سياست . معني ديگر سخن آن است كه در همان آن كه مي جنگي يادت باشد كه در دل جنگ سياست بورزي و در همان آن كه سياست مي روزي يادت باشد كه در حال جنگي . و هم اينك در ادامه يك دوره ي يكساله ي جنگ و توطئه از سوي دشمنان هم پيمان امريكايي – صهيونيستي ، مردان سياست در ايران به اين نتيجه رسيده اند كه با توجه به اذعان و اعتراف دشمنان كشور به قدرت جنگيِ ما و اعلام تمايل به اتمام جنگ ، براي تثبيت دستاوردهاي مقاومت ، وارد عرصه ديپلماسي و مذاكره شوند . اما مشاهده مي شود كه بعضي نيروهاي ظاهراً دلسوز انقلاب و كشور ، همچون نوبت هاي ديگر اقدام مسئولان براي حركت در مسير مذاكره ، حال كه صحبت از خاتمه جنگ و ادامه ي مطالبات در ميز مذاكره و جاده ي صلح پيش آمده ، اقدام به سازماندهي مخالفتهايي در مقابل اين رويكرد كشوركرده اند . به نظر مي رسد اين گروه برآورد روشني از ميزان خسارتهاي وارده به كشور از قِبَلِ وضعيت " نه جنگ نه صلح" ندارند و از جمله نمي توانند درك درستي از فشار وارده بر بنيه اقتصادي كلان جامعه و از جمله اقشار آسيب پذير آن داشته باشند و بعيد است كه در عين چندين ماه دريافت نكردن دستمزد به علت شرايط جنگي و تحريم ، صحبت از ضرورت ادامه ي جنگ براي حصول مطالبات كرده باشند .

آنان اگر به راستي با چشم به منافع ملي چنين مواضعي اتخاذ مي كنند ، خوب است بدانند رهبري كشور قرار است به رأي و نظر يك جامعه ي 100 ميليوني توجه كند و نه جمعيت هاي چندصد و چندهزار نفره كه رأي و نظر خود را نماينده كليت جامعه قلمداد مي كنند . و بهتر است در خلوت از خود بپرسند كه كدام مركز معتبر سنجش و مطالعات و تحقيقات معلوم كرده كه تنها آنان انقلابي و حزب اللهي و خونخواه رهبر و دلسوز كشورند . از نشانه هاي يك نيروي باصداقت و مدعي دلسوزي آن است كه قبل از اظهار نظر در يك زمينه خود را با تحصيلات ، تحقيقات و توانمنديهاي لازم براي احراز صلاحيت نظر ، به جايگاه موجهي به منظور تحليل شرايط و ابراز موضع رسانده باشد . جز اين اگر باشد هر روز بايد ناظر شكل گيري جمعيتي بي شناسنامه و صرفاً مدعي انقلابيگري بود كه در مقولات مورد نظر كشور در گوشه اي تجمع مي كنند و موجب و موجد اشتغالات مختل كننده عليه روند تصميم گيري هاي كلان كشور مي شوند .

گروه هاي مزبور اگر در چنان جايگاه موجهي باشند

سخن آخر اينكه افراد مخالف با توافق بهتر از هر كسي مي دانند كه در چند دوره ، دوستان مقرب تر به جناح هاي و جريانهاي مرتبط با همين گروه ها اختياردار ميدان و مذاكره بوده اند . و در ابتدا بنا بر ناديده گرفتن برجام و حتي تحريم كلمه "برجام" بود و در انتها منجر شد به مطالبه ي"برجام ، نه يك كلمه بيشتر نه يك كلمه كمتر" . پس بايد صداقت پيشه كرد و نبايد ميدان مذاكره را سهل تر از ميدان مبارزه نشان داد . همچنين نيك مي دانند كه – ولو با ناديده گرفتن محرمانگي هاي مباحث - كشاندن اين قبيل مباحث به ظرفيتهاي مناظره ممكن است بر جمع عديده ي دوقطبيهاي خطرناك و مخرب موجود در جامعه بيفزايد . پس چاره كماكان صبوري و اعتماد به مذاكره كنندگان و ارائه كارشناسي هاي معتبر و كارآمد در كانال هاي امن ، و از سويي دادن روحيه اميد و اطمينان به اقشار مختلف است ؛ بلكه مسئولان بتوانند به توسعه و اقتصاد كشور و معيشت مردم بپردازند و جامعه پس از يك دوره طولاني التهاب و نگراني بتواند خود را بازسازي نمايد .